Jung&The Tree of Life

W listopadzie publikuję gościnnie artykuł Eweliny Barszcz na temat wpływu Carla Gustava Junga na film Drzewo Życia Terrence’a Mallicka (informacje o autorce znajdują się pod textem). Wśród wielu źródeł, jakie cytuje są również dr Estes oraz mój blog, co odnotowuję z nieukrywaną przyjemnością.

Jednocześnie chciałabym serdecznie zaprosić do współpracy osoby zainteresowane tematami poruszanymi na blogu, jeżeli ktoś miałby ochotę napisać o tym jak na jego życie wpłynęła Biegnąca z Wilkami, dr Estes czy archetypy i symbolika baśni to proszę o kontakt, chętnie udostępnię łamy.

Pozdrawiam

Anna ‘Lawenda’ Solun

———————————————————————

Jung&The Tree of Life

Reżyser Terrence Malick naprowadza widza, bardzo subtelnie, acz sugestywnie, na trop inspiracji do filmu pt. The Tree of Life. Scenariusz wypełniają chwile z życia przeciętnej rodziny, od momentu poczęcia syna pierworodnego. Ojciec zawsze chciał zostać muzykiem. Ostatecznie nie podążył za swoim marzeniem. Zasiada do organów marki Kohler & Campbell. Jakie to ma znaczenie? Na pierwszy rzut, czytelny jest tylko drugi człon nazwy firmy. Nie chodzi zatem o inżyniera instrumentów, Kohler’a, ani też jego wspólnika Johna Charlesa Campbell, lecz o Josepha Campbell. W książce pt. Bohater o tysiącu twarzy, przedstawił koncepcję wyprawy archetypowego bohatera, który pojawia się w mitologiach całego świata. Amerykański mitograf, znany szczególnie w latach 80. ze swoich programów telewizyjnych, stwierdził, że mity które przetrwały tysiące lat, łączy ta sama, fundamentalna struktura, tj. monomit. Jej nazwa odnosi się do Złotej Gałęzi J. Frazera, który starał się wyjaśnić i zdefiniować, co łączy prawie wszystkie prymitywne religie ze sobą, bądź religiami współczesnymi, o zasięgu globalnym, np. chrześcijaństwem. Na pełny cykl monomitu składają się trzy fazy: odejście, dzielne podjęcie wyzwania; inicjacja, przygoda, droga prób i błędów; oraz powrót, powrót do domu ze zdobytą wiedzą i darem mocy czynienia dobra.

Indywiduacja, podróż w głąb siebie

Dawno, dawno temu, za górami, za lasami, za siedmioma rzekami… Tak zaczynałaby się trywialna bajka. Ale bajek nikt opowiadał nie będzie. Poważny, dorosły człowiek, zorientowany na cel i sukces nie ma czasu na podobne rzeczy. Z biegiem lat, gdy traci wyobraźnię dziecka, gdy przestaje wykraczać poza wymiary logiki, uwikłany w związki przyczynowo-skutkowe, ego zaczyna sugerować mu, że dochodzi, a co gorsza doszedł, do doskonałości (por. film N. Burger pt. Jestem Bogiem). Gdy człowiek oddaje się swoim fantazjom, by odetchnąć od kierowniczego stanowiska, postępuje całkiem logicznie, czyli biologicznie. Ster bezgranicznie oddaje instynktom, czyhającym w cieniu. Działa stosunkowo racjonalnie. W przeciwnym razie mógłby oszaleć od myślenia i z przepracowania. Pozorna to jednak równowaga. By zachować ją, nie można tak po prostu zlekceważyć sfery duchowej. Taka kolej rzeczy implikuje niniejszy baśniowy wstęp – Tu i teraz, w naszej nieświadomości, w bliskości z górami, lasami i rzekami, toczą się historie, których bohaterowie muszą przejść drogę życia, drogę indywiduacji, naznaczoną trzema etapami: odejścia, inicjacji i powrotu. Świadomi są swego przemijania. Ani trawa, ani drzewo, ani człowiek go nie uniknie. Dlatego podejmują podróż w głąb siebie, do jądra ziemi. Pragną znaleźć coś, co jest nieśmiertelne; jakąś siłę, z której wszystko się wywodzi, w której wszystko obecnie trwa i do której wszystko wróci. – W pierwszym etapie indywiduacji człowiek musi przystosować się do wymagań środowiska, które go otacza; określić, czy jego mocną stroną jest myślenie, czucie, percepcja, czy intuicja. W drugim zaś, zaczyna poznawać swoją duszę i innych ludzi, tym samym przygotowuje się do śmierci. Uświadamia sobie własną naturę, rozpoznaje działanie instynktowne, powodowane emocjami, nieuwarunkowane kulturowo. Szukając analogii w wyobrażeniach uniwersalnych, mitycznych, historycznych i kulturowych, rozpoznaje i interpretuje obrazy pierwotne, dziedziczone, wrodzone w psychikę każdego człowieka, które w marzeniach sennych układają się indywidualnie. Przy pierwszym poznaniu człowiek konstatuje – Nie poznaję siebie! To nie byłem ja! – Dzięki tej podróży, może ustalić swoją wewnętrzną i zewnętrzną więź z porządkiem ziemskim i kosmicznym.

Dobro gwarantem pogody ducha

Jak już wiadomo, ci niezwykli bohaterowie to zwykli ludzie. To każdy, kto tęskni za czymś szczególnym, co przyniesie mu spokój, pewność i bezpieczeństwo. W związku z tym rozpoczyna poszukiwania. Tęskni za czymś, bo najgłębsze pokłady psychiki, których na początku wyprawy zupełnie nie jest świadom, przebijają się ze swoją silną energią libido do świadomości. Podpowiadają mu, że coś takiego istnieje, że istnieje w każdym z nas i łączy nas z przodkami, nawet najstarszych cywilizacji. Niespokojne jest serce człowieka – mawiał św. Augustyn – dopóki nie spocznie w Bogu. – Być może sedno tkwi w preparacji serca w miłości, pod warunkiem, że świadomej. Miłość to inicjatorka, która jest w stanie tchnąć życie w kogoś, lub w coś. Motywuje do działania. Inicjuje początek, nie ma zaś końca. Nawet gdy ciało człowieka pójdzie do piachu. Ma na celu rozwój osobowości, stanowi cel wędrówki do doskonałości. Doskonałości nie da się jednak osiągnąć w stu procentach. By tego dokonać, musielibyśmy w pełni poznać treści naszej nieświadomości, a te objawiają się wyłącznie fragmentarycznie, najczęściej w marzeniach sennych. By do niej dążyć, – nie wystarczy wspiąć się na najwyższy z możliwych szczebli rozwoju świadomości. – Twierdził Jung. Świadomość, obejmująca rozwój intelektualny, wiedzę i adekwatne doświadczenie, potrzebna jest po to właśnie, by skonfrontować się z samym sobą, z nieświadomą warstwą ludzkiej duszy, z pierwotnymi instynktami, naturalnymi impulsami, które ukształtowały się na przestrzeni dziejów i nie różnią nas od zwierząt. Bez niej to przedsięwzięcie może być trudne i niebezpieczne. Już w pierwszych scenach filmu głos z offu uprzedza – (…) Siostry zakonne uczyły nas, że istnieją dwie ścieżki przejścia przez życie: ścieżka Natury i ścieżka Łaski. Musisz wybrać, tę którą podążysz. Ścieżka Łaski nie wiedzie do samozadowolenia. Godzi się z upokorzeniem, zapomnieniem, niechęcią. Akceptuje zniewagi i krzywdę. Natura dąży wyłącznie do samozadowolenia. I chce, by zadowalali ją inni. Lubi nad nimi panować tak, aby wszystko było po jej myśli. Znajduje powody do strapienia, kiedy cały świat wokół lśni i zewsząd uśmiecha się miłość. – Przewodnikiem na ścieżce Natury jest rozkapryszone ego. Wola pragnie tylko jednego, przyjemności. Nie liczy się z konsekwencjami. – Świat schodzi na psy. – Stwierdza w pracy najstarszy syn, Jack. – Ludzie są coraz bardziej zachłanni. Chcą cię dostać w swoje ręce. – Z jego myślą koresponduje głos z offu – Tylko kochając, można być szczęśliwym. Jeśli nie będziesz kochał, twoje życie przeminie, nie zauważysz kiedy. Czyń dobro! Zachwycaj się! Nie trać nadziei! – By nie popadać ze skrajności w skrajność, Jezus dał nam przykład. Oprócz boskości miał w sobie człowieka. Uczył człowieczeństwa; dobroci i tolerancji. Miarą naszej dobroci nie jest bowiem to, czego nie robimy, czego sobie odmawiamy, przed czym się bronimy i kogo wyłączamy spośród nas. Miarą dobroci jest to, co osiągamy, tworzymy i do kogo wyciągamy dłoń. Tylko na tej drodze możemy poczuć radość i pogodę ducha (patrz: film L. Hallström pt. Czekolada).

Zrównoważony rozwój

Bohatera, który podjął podróż w głąb własnej duszy, na ekranie Drzewa Życia, grał Sean Penn. – Szczerze mówiąc, wciąż zastanawiam się, co ja tam robię, i jakie miałem zadanie. – Wyznaje w wywiadzie dla francuskiego Le Figaro – (…) Bardziej przejrzysta i konwencjonalna narracja pomogłyby filmowi, moim zdaniem, bez umniejszania jego pięknu. – Do niego właśnie należą sceny końcowe. W filmie jawi się jako najstarszy syn, Jack, w dojrzałym już wieku, w świecie korporacji, drapaczy chmur, zmysłów technicznych, karierowiczów, którzy do uczuć i związków małżeńskich podchodzą jak do eksperymentu. Wyrusza w podróż świata wewnętrznego, podróż wysadzaną archetypami i symbolami, utkaną wspomnieniami i twarzami z dzieciństwa. Okresem jego dojrzewania są lata 50., lata psychoanalizy, osiągającej swoje apogeum na kontynencie amerykańskim. Idealną pożywką owej psychoterapii stały się marzenia senne, czyli obrazy o nietransparentnej narracji. O takiej narracji, jaka towarzyszy całemu filmowi. Nie chodzi tu jednak o podejście Freuda, który sprowadza je wszystkie do stłumionych popędów i walki pokoleń. Podejściem właściwym naszej opowieści jest podejście jungowskie. Ot kość niezgody, która poróżniła obu lekarzy psychiatrii, mentora i ucznia. Zdaniem Junga, żeby wyprzeć pewne treści, muszą one najpierw zaistnieć w świadomości. Na początku jest zatem nieświadomość, skała macierzysta świadomości. Rodzimy się, żyjąc w nieświadomości. Kierują nami wyłącznie instynkty, podobnie jak u zwierząt. Świadomości nabieramy dopiero później, rozwijając przeciwstawne funkcje psychiki – uczucie i myślenie, intuicję i percepcję – jedne mniej, inne bardziej. Idealnie byłoby pracować nad nimi wszystkimi w tym samym stopniu. Wieloletnie kserofity, żyjące na pustyni, silnie redukują wielkość liści, bądź całkowicie z nich rezygnują. Ten zabieg zmniejsza tempo utraty życiodajnej wody. Podobnie należy pielęgnować duszę (gr. psyche). na co dzień absorbuje nas sztuczna inteligencja i fizyka kwantowa, bywa, że nasza inteligencja emocjonalna leży w powijakach. W pewnym momencie, zainteresowania analityczne mogą pochłonąć całą energię. Zapominamy o reszcie świata. Trzeba mieć zatem oczy szeroko otwarte i w odpowiedniej chwili skrócić kolejne szkodliwe zapędy. Podobnie jest w życiu prywatnym. Mądra kobieta – definiuje aktor P. Królikowski – to taka, która wie. Jak nie wie to ma intuicję i o nic nie pyta. – Czasem lepiej nie drążyć, nie analizować, nie szukać wyjaśnień, a pozwolić dojść do głosu sercu, lub intuicji.

Kobieta Wilk a archetyp Wielkiej Matki

Dlaczego dorosły facet, w czarnym garniturze, w tak nieadekwatnym, wizytowym stroju, przemierza pustynię? Chwilami podobnie jak oko kamery za nim, tak on kroczy za tajemniczą kobietą i chłopcem, którym był w dzieciństwie. Wcześniej musi jednak przejść przez kamienną, antyczną futrynę, osadzoną w wolnej przestrzeni, w powietrzu. Dlaczego na diabelsko rudym i ognisto pomarańczowym pustkowiu szuka odpowiedzi na nurtujące go pytania: – Kiedy po raz pierwszy, [nieśmiertelna siło – przyp. E.B], dotknęłaś mego serca? W jakim przebraniu ukazałaś mi się? – Tę tajemnicę skrywa w sobie archetyp Wielkiej Matki. W filmie na mnogość jego znaczeń wskazuje symboliczna kolorystyka sukienek Pani O’Brien. Zgodnie z interpretacją astrologiczną łączy ona w sobie intuicję, spirytualizm, idealizm, iluzje, zagubienie i utratę świadomości. W naszej zbiorowej nieświadomości – zdaniem Junga – tkwi pewna bogini, rodzicielka, obraz natury, wymiar macierzyństwa; matka ochraniająca i żywicielka. W oczach starożytnych Greków, skórę Matki Ziemi, Gai, stanowiły gleba i roślinność, jej piersi tworzyły góry, a łono jaskinie. Obrazy te przeplatają się w Drzewie Życia z sekwencjami, w których pojawia się Sean Penn. Spotykają się z krytyką, zwłaszcza tych widzów, którzy nie dostrzegają związku między głównym wątkiem familijnym a zdjęciami kamery z filmu przyrodniczego. Nadmieniona kobieta jest jednocześnie matką niszczącą, diablicą. Psychoanalityk szkoły jungowskiej, Amerykanka C. P. Estés, w książce Biegnąca z wilkami. Archetyp Dzikiej Kobiety w mitach i legendach, opowiada historię zasłyszaną na obrzeżach Teksasu, o La Lobie, która przywraca umarłych do życia. – (…) W niedostępnym, odludnym miejscu, które każdy w duszy zna, ale które niewielu widziało, żyje stara kobieta. Podobnie jak we wschodnioeuropejskich baśniach wyczekuje, aż jakiś zagubiony w drodze wędrowiec czy poszukiwacz szczęścia zbłądzi pod jej dach. (…) Jedynym zajęciem La Loby jest zbieranie kości. Zbiera i przechowuje szczególnie kości tych istot, którym grozi wymarcie na ziemi. (…) Czołgając się i pełzając na kolanach, przeczesuje montanas (góry) i arroyos (wyschłe koryta rzek) w poszukiwaniu wilczych kości, a kiedy zgromadzi już cały szkielet, (…) siada przy ogniu i duma, jaką zaintonować pieśń. (…) Śpiewa z całych sił, z głębi płuc, aż pustynia drży w posadach, a podczas pieśni wilk otwiera oczy, podskakuje i zaczyna biec kanionem. A w którymś momencie biegu, czy to od wielkiego pędu, czy to od bryzgów wody w rzece, czy to od promienia słońca lub księżyca, który pada wprost na bok zwierza, wilk nagle przemienia się w roześmianą kobietę, która biegnie wolna ku widnokręgowi. – Legenda koresponduje również z projektem Izraelczyka Idan’a Raichel’a pt. Im Telech/ Gdy odejdziesz. Tekściarz uchyla się od periodyzacji. Pisze o tym, co czuje każda kobieta, również współczesna, po stracie swojej miłości. Jednocześnie wideoclip, z jakże uniwersalnymi przeżyciami, przenosi nas w pierwotny świat. Bohaterką jest element rysunku naskalnego. Na naszych oczach ożywa, wyrywa się z kręgu wspólnoty i udaje w podróż, by nabrać sił do walki z tęsknotą za brakującym ogniwem, za mężczyzną. Mądrość i intuicja animy prowadzą dziewczynę ku słońcu, na złote pola, na pustynię. Ona wie, ona czuje, że energii nabierze w bliskości z naturą, szczególnie z ptakami, w których drzemią dusze zmarłych. Gdy przestanie myśleć o potrzebach swojego ciała (larwy, robaka) i skoncentruje się na duszy, jej psyche zintegruje się ze swoją drugą połową i uniesie wysoko ponad ziemią, jak motyl. Jest dzielna i nie traci nadziei. – Na południowym zachodzie Ameryki – pisze Eses – archetyp starej kobiety bywa też uosabiany jako La Que Sabe, Ta, Która Wie. – O kobietach wie wszystko, stworzyła kobietę ze zmarszczki swojej stopy, stopy która wszystko czuje, z części ciała, która styka się z ziemią. Dlatego kobiety posiadają jej mądrość i moc generowania cyklu życiowego. Nieustannie łączą się z nią i odnawiają swój potencjał twórczy, gdy dotykają jej bosymi stopami. – Ta, która na nowo tworzy życie z tego, co już umarło, – kontynuuje Estés – jest zawsze archetypem o dwóch obliczach. Matka Stworzenia jest zarazem Matką Śmierci i odwrotnie (por. utwór LUXTORPEDY pt. Wilki Dwa). Ta dwoista natura, podwójna funkcja, stawia przed nami trudne zadanie zrozumienia, co wokół nas, ponad nami i w nas powinno żyć, a co powinno umrzeć. Naszym zadaniem jest zrozumieć rytm życia i śmierci, i pozwolić umrzeć temu, co musi umrzeć, a żyć temu, co powinno żyć. – Kości to to, co zagubiło się gdzieś w procesie naszej socjalizacji, pod wpływem środowiska w jakim żyjemy, doczesnej cywilizacji z jakiej wyrastamy. W którymś momencie, gdy nasze idee tracą blask i skrzydła, gdy ów płomień przygasa, bo taka jest naturalna kolej rzeczy, dusza zamienia się w pustynię. Pustynia jest punktem wyjścia, jest czymś pierwotnym. Możemy przemierzyć ją dwiema drogami. Sfrustrowani, widząc ze życie umyka nam przez palce, zaczynamy na niej budować, na piasku, prowadząc do autodestrukcji, lub wręcz przeciwnie, w odcieniach pomarańczy, jak pustelnicy, szukamy mądrości. Przebywając ze sobą sam na sam, zbieramy myśli, żeby ułożyć je w sensowną całość. Poddajemy je starannej selekcji. Przycinamy i odrzucamy niepotrzebne pędy, te które wyciągają z nas soki i trwonią naszą energię, te które nas wręcz ograniczają.

Pierwsza z możliwych dróg – sztuczna chemia

Do celu zbliżymy się, obierając wariant pustelnika. Przed nami jest jednak jeszcze druga ścieżka – przeobrażenie homo sapiens sapiens w homo ludens. Pielęgnowanie pustyni zamiast duszy sprawi, że zaczniemy po niej błądzić. Lęki, frustracje, zbyt wysoko postawione poprzeczki skłaniają do poszukiwań transcendentnych wrażeń, do ucieczki w psychodeliczne miasto używek, seksualności, kultu piękna, splendoru, konsumpcji i anonimowości, do wyładowania agresji na innych i rasizmu. Zjeżdżanie pustyni zdezelowanym jeepem, prowadzi do krótkotrwałego oczyszczenia. Najpierw ryje się własne podłoże, po czym doły zalewa się kieliszkiem sfermentowanych winogron, z myślą – Odpłynę! Choć na chwilę! – To intensywna forma życia, lecz krótka – cykl wegetacji jednorocznej rośliny pustynnej, który kończy się wraz z krótkotrwałym okresem opadów deszczu. H. Freudenberger i G. North wyróżnili dwanaście faz wypalenia zawodowego. Od próby udowodnienia czegoś sobie i innym, przez zwątpienie we własny system wartości, pasje i przyjaciół, przez alienację i obojętność, przez bezgraniczne oddawanie się uciechom cielesnym, po rozwiązanie sytuacji samobójstwem. To od nas zależy, na którym etapie powstrzymamy niszczycielski ogień, czy w ogóle go ugasimy, czy wreszcie obudzimy się na pogorzelisku. Burnout. Trend wśród stawianych diagnoz przez psychoterapeutów. Wszystko byłoby na miejscu, gdyby chodziło o trędowatych, o chorobę, która odpycha, z którą trzeba ukrywać się w leprozorium. Choć miejsce to służy izolacji, chory ma szansę odczuć w nim namiastkę wspólnotowego życia, z ludźmi podobnymi sobie. Dzisiejsza moda przyzwala na przyjmowanie papierów o niezdolności do pracy bez skrępowania. Osoby w stanie depresyjnym, zgodnie z zaleceniami lekarza, w celu spoczynku, oddają się na dłużej w ramiona Morfeusza. Paradoksalnie, nieprzeciętnie długi sen nie prowadzi do poprawy stanu zdrowia. W rezultacie pacjenci spędzają w łóżku coraz więcej czasu. Jednocześnie izolują się. Puszczają w niepamięć fakt, że są istotami społecznymi i potrzebują drugiego, choćby po to, żeby poprawić własne samopoczucie. – Człowiek – rzekł Jung – sam dla siebie jest mroczną zagadką. Jeśli chce poznać siebie, potrzebuje innych. – Z czasem syndrom Burnout staje się wytłumaczeniem nie tylko dla chwilowej niedyspozycji oraz wyczerpania, lecz również dla gnuśności i nieporadności, napędzanych przez samego siebie. Pacjent dezaktywizuje i zaniedbuje się. Przestaje pracować nad sobą, nad automotywacją i samozaparciem.

Druga z możliwych dróg – chemia naturalna

Matka Natura na wyczerpanie, depresję i bezsenność znalazła inne rozwiązania. Dr S. Cabot, w książce Świeże soki z warzyw i owoców mogą uratować Twoje życie, podaje recepty na magiczne trunki z wyselekcjonowanych składników. Miksuje selera (źródło Mg; działającego kojąco na system nerwowy), buraki (Mg, Ca, Cr) marchew (Ca, K, Mg i wit. B), sałatę (lactuarium – naturalny środek uspokajający), sos tabasco (w tym: pieprz kajeński, chili – uwalniające endorfiny z mózgu). To zbiór przepisów na codzienną dawkę naturalnego valium i relanium. Czarodziejskie mikstury uzupełniają też braki związków chemicznych w organizmie, które wyzwalają szczęście. By zwiększyć ich produkcję, wystarczy trochę wysiłku, aktywności fizycznej, pośmiać lub zakochać się. Przyroda wyposażyła człowieka w komórki, które regulują napływ opiatów, środków uzależniających jak morfina, heroina lub kodeina, do tkanki nerwowej. Mózg wytwarza własne narkotyki. Reakcje chemiczne po zażyciu morfiny wywołują stany graniczące z seksualnym spełnieniem; spokój, euforię, ekstazę. Czterdzieści lat temu C. Pert dowiodła, że akt miłosny zwiększa poziom endorfin o dwieście procent. Równie dobrze miłość może zabić, jak każde niepohamowane uzależnienie. M. Liebowitz badał chorych z miłości i osoby, które z tego powodu popełniły samobójstwo. Wszystkie odznaczały się zaniżonym stężeniem fenyloetyloaminy (PEA) w mózgu, substancji należącej do grupy amfetamin. W pierwszych latach związku wstajemy i kładziemy się spać na rauszu. Odurzenie przejawia się euforią, bezsennością, uczuciem nieuzasadnionej radości, pewnością siebie, zaburzeniami łaknienia, bądź depresją na przemian z ożywieniem i brakiem koncentracji. To dopiero początek łańcucha reakcji. PEA mobilizuje zwiększoną aktywność noradrenaliny, a ta z kolei dopaminy. Wszystkie razem sprawiają, że obecność ukochanej osoby działa na nas jak odbieranie nagród i wyróżnień. Samotne kobiety nie czują powołania do macierzyństwa, nie odczuwają harmonii i przywiązania, bo ich mózg i jajniki nie wyzwalają oksytocyny. Ten hormon zarówno pomaga skurczami wypchnąć na świat jak i wykarmić dziecko, odpowiada za laktację. Podczas, gdy u kobiety w trakcie seksu ta sama substancja nasila uczucie rozkoszy, mężczyźnie jej nadmiar uniemożliwia wzwód, przemawia do rozsądku – Uspokój się Kowalski! Nie szukaj przygód! Masz już dzieci i kobietę, którą kochasz! – Ewentualnie – Wypadałoby, żebyś ją kochał! – Miłość jest jak skok na bungee, wspinaczka wysokogórska, spływ kajakowy rwącym potokiem, podróż w nieznane, Formuła 1, rugby, walka gladiatorów, hazard, wyścig szczurów, zdrada, innymi słowy, wyzwanie. Noradrenalina. Pochodna adrenaliny podwyższa ciśnienie i poziom glukozy we krwi, przyspiesza bicie serca, zmniejsza apetyt, u kochanków wywołuje uczucie podniecenia i zwiększa wrażliwość na dotyk. Rumieńcami okrutnie zdradza nasze wstydliwe emocje na czyjś widok. Z miłości szalejemy od około osiemnastu miesięcy do czterech lat. Później wkrada się nuda, której nie każdy potrafi lub chce zaradzić. Przy odrobinie chęci i siły woli, można jednak ulec zastrzykowi uśmierzającej morfiny w postaci endorfin, dotychczas tłumionych przez PEA. Poza nudą przyniosą to, do czego każdy prędzej czy później dąży, do czego w końcu dorasta – spokoju, poczucia przywiązania, przyjaźni i harmonii. Obok formowania charakteru przez kształcenie praktycznych umiejętności i intelektualnych zdolności, bardzo ważne jest przebudzenie duchowe. Szczególnie dbał o to centaur Chiron, ucieleśnienie archetypu Zranionego Uzdrowiciela. Jego cierpienie polegało na nieśmiertelności. Umiał leczyć rany innych. Gdy ktoś zadał z kolei jemu ranę, nie potrafił jej zaradzić. Chciał umrzeć, lecz nie mógł. Nie wolno oddzielać uzdrowiciela od chorego. Chory musi wierzyć w swoje wewnętrzne zdrowie i zdolności do samoleczenia. Nie może pokładać nadziei wyłącznie w terapeucie. Podobnie, ktoś genialny, musi uznać swoje braki, by uleczyć własną psychikę.

Drzewo Życia a archetyp Jaźni

Tytułowe drzewo życia to nic innego jak przedstawienie mandali w innej kulturze. Centrum połączonych ze sobą dwóch figur – koła i kwadratu; nieba z ziemią i człowiekiem – stanowi jednocześnie początek i koniec. W ujęciu astrologicznym to świadomość, tożsamość, kreatywność i autoekspresja. Dla Junga tworzy odpowiednik archetypu Jaźni, obrazu doskonałości, pełni, całości i jedności człowieka. Jego zdaniem jaźń jest – (…) wielkością nadrzędnego świadomego ja. Obejmuje nie tylko świadomą, ale i nieświadomą część psyche i dlatego jest jakby osobowością, którą my także jesteśmy. – Celem życia jest powrót do źródła, do tego, co niedostępne i tkwi w nas poza tym, co przeżywamy świadomie; powrót do tego, co w nas pierwotne i dzikie, nieoswojone, niewychowane zgodnie z obecnie panującymi konwencjami. Zintegrowanie duszy wymaga zjednoczenia psychologicznych przeciwieństw, pierwiastka męskiego i żeńskiego (por. film D. Finchera pt. Fight Club). Niekiedy doświadczamy w sobie wręcz tchnienia Boga, w którym scalają się przeciwstawne elementy. Należy pamiętać, że Jung był Szwajcarem wyznania kalwińskiego i nigdy od tej wiary nie odstąpił mimo, że nie pozostawał wobec niej bezkrytyczny.

Afryka – przenikające się światy żywych i umarłych – harmonia

Tak jak Jung patrzył na własną kolebkę religijną krytycznym okiem, tak doktor medycyny, psychiatra C. Żechowski podchodził do teorii Junga z dystansem, dopóty dopóki nie udał się w podróż do Afryki. Zachowując pełen krytycyzm, przyznał przed samym sobą, że przeżył sen na jawie. Nieporównywalne bogactwo kształtów i barw, bujność natury, niezwykle radosne chmary dzieci, formy życia społecznego, jakich na Zachodzie już nie ma, w sąsiedztwie z suszą, głodem i malarią stwarzają iluzję. Racjonalista zapragnął w niej uczestniczyć i rozumieć ją. – Czułem jak na wyschniętą ziemię padają krople deszczu i pojawia się życie. (…) Suche ugory zamieniają się w zielone łąki. Czułem, że uczestniczę w czymś pierwotnym, bardzo prostym, a jednocześnie bogatym i witalnym, w jakimś doświadczeniu wspólnoty wykraczającym poza to, co znałem dotychczas. Było to doświadczenie obecności innych i jakiejś absolutnej, podstawowej równości wobec natury, życia i śmieci. – W takim świecie rezygnacja z emocjonalnej niezależności niesie poczucie bliskości i bezpieczeństwa. Ludzie są zdolni do tworzenia grup i wspólnoty, są odporni na atomizację. To przejaw swoistej inteligencji – emocjonalnej. W swej formie komunikacji przekraczają granice i sztywno ustalone konwencje. Razem stają się silni, zdolni do obrony przed lękiem, który budzi inny, groźny, nieznany, obcy. W pogańskich wierzeniach duchy żyją między ludźmi. W artykule Pogański Rytuał, M. Snowida, czytamy – (…) W szamanizmie uznaje się, że oddziałujące na nas moce istnieją na zewnątrz nas, a nie w naszych ciałach czy umysłach. (…) Siły natury są czymś żywym (rzeki, drzewa, skały, góry, wodospady, ogniska, planety, niebo, doliny, jaskinie itd.). – Duchy mogą być dobre, neutralne, bądź złe, w zależności od tego jak traktujemy środowisko naturalne. Ptaki, owady, inne zwierzęta i rośliny również są właścicielami gruntów, co cywilizacje krajów rozwiniętych zwykle lekceważą. – Kiedy wycięte zostanie ostatnie drzewo, – cytuje autor – ostatnia rzeka zostanie zatruta i zginie ostatnia ryba, odkryjemy, że nie można jeść pieniędzy. W zależności od naszego stosunku do Ziemi – pisze dalej – i istot ją zamieszkujących, miejscowe duchy albo będą nam utrudniały pracę albo wspierały nasz wysiłek. Mogą nam przeszkadzać wywołując choroby, problemy w pracy lub w związku, wpływając na nasze umysły i utrudniając duchową praktykę oraz oddziałując na naszą energię tak abyśmy czuli się zmęczeni, przygnębieni, zdenerwowani lub zmieszani. Z drugiej strony mogą zwiększać nasze siły witalne, chronić nas oraz usuwać zakłócające niesubstancjonalne energie w naszym środowisku, pomagać koncentrować umysł na duchowej praktyce, leczyć oraz tworzyć z nami harmonijny związek. – W seansach spirytystycznych i rytuałach religijnych, np. w Nepalu, można zaobserwować walkę duszy ludzkiej o ciało z demonem. W pierwszym przypadku praktyki te łudząco przypominają egzorcyzmy, w drugim zaś ludzie dobrowolnie narażają się na niebezpieczeństwo. Wejście na inny poziom świadomości ma służyć wzmocnieniu własnej duszy, której doświadczamy w sobie na co dzień. Problem pojawia się, gdy po przerażających zmaganiach zły duch nie opuści człowieka. W. Cejrowski w Podróżach z żartem opowiadał, że w Peru zdarzyło mu się usiąść na babci, a zaraz potem na dziadku indiańskiej rodziny, u której gościł. To nie tylko dlatego, że zostali oni pochowani dokładnie tam, gdzie było ich stałe miejsce przy stole. W tym świecie człowiek nie umiera od razu. Pogrzeb nie jest uroczystością żałobną. Jak pisze pastor i religioznawca J. S. Mbiti, proces umierania trwa dotąd, aż nie zostanie pochowany ten, kto znał osobiście żywego zmarłego. Ciągle przebywa w pobliżu tych, którzy go znali. Bywa, że ukazuje się najstarszym członkom wspólnoty. Tak objawia się jego osobista nieśmiertelność. Natomiast, gdy w świecie doczesnym nikt już go nie rozpoznaje i zaczyna wzbudzać lęk, przechodzi do sfery nieśmiertelności zbiorowej; do wspólnoty duchów, pośredników między Bogiem a człowiekiem. W nocy duchy są najaktywniejsze. Ogniska domowe, palone przed chatami stanowią punkt odniesienia, źródło i cel życia, rozświetlają ciemność i najgłębsze, najczarniejsze zakamarki duszy, uprzytamniając pierwotne instynkty. Mają utrzymać ciągłość w łączności z martwymi przodkami. Wokół nich toczy się życie wspólnoty. U Chirona w grocie, o ognisko domowe dbały kobiety, uosobienia mądrości i pożytku jego nauk. Zapewniały ciepłą atmosferę, która zapobiegała jednostronnemu kształceniu uczniów. Filmowy Jack również rozpalał w swoim domu płomień, niebieski znicz.

Powrót do dzieciństwa vs. socjalizacja

C. Żechowski dostrzegł duże podobieństwo między własnymi wrażeniami z podróży do Afryki, a przeżyciami Junga i religioznawcy J. S. Mbiti, znacznie różniącymi się w czasie. Dzięki nim lepiej zrozumiał siebie, własną kulturę oraz głęboki związek i przenikanie się pozornie bardzo odległych cywilizacji. – Duch przenika wszystko, czas i przestrzeń. – Pisze o zbiorowych procesach zachodzących w nieświadomości i archaicznych pokładach psychiki Z. W. Dudek, organizator corocznego Forum Inspiracji Jungowskich. – Człowiek nie jest tylko prochem rozwiewanym po historii jak piasek na pustyni, lecz odnajduje się nieustannie w sieci ludzkich doświadczeń. – Podróże w nieznane i spotkania z nieznanymi ludźmi to przypomnienie tych, których już kiedyś poznaliśmy w opowieściach z dzieciństwa. Z dzieciństwa wyrasta nasza przyszłość, natomiast celem życia jest powrót do źródła, do snów z dzieciństwa. Kamera często wchodzi do pokoju Jack’a, R. L i Steve’a, również, gdy chłopcy kładą się spać. Dudek, podpierając się autopsją, uważa, że dzieciństwo i doświadczenia z pierwszego okresu życia są niezwykle ważne. Kryją w sobie wzory i punkty oparcia dla przyszłych działań i twórczych myśli. Historie opowiadane przez dorosłych, rodziców i dalszych krewnych stają się nieprzeniknionymi, ponad historią uwarunkowanymi mitami i wytworami kultury. Są jak prawdy kultury, ukazujące prawdziwe życie psyche. Samych gawędziarzy natomiast należy traktować jako bohaterów, którzy dokonali wielkich czynów. To oni sprawiają, że dziecko staje się w przyszłości silniejsze i mądrzejsze. To ich słowo, padające na skałę macierzystą nieświadomości, stwarza grunt dla świadomości. Reżyser trylogii romantycznej Przed wschodem słońca, Przed zachodem słońca i Przed północą, R. Linklater, zastanawia się nad sobą: – Czy czas i doświadczenie zmieniły mnie mimo, że nadal jestem sobą, ze swoimi wszystkimi ograniczeniami. – W wywiadzie dla Wysokich Obcasów mówi o bohaterach filmu – (…) Zmieniły się okoliczności w jakich funkcjonują, ale czy oni też? Gdzie teraz są? Ze wszystkich związków w jakich będziemy funkcjonować, czy to z rodziną, znajomymi, ukochanymi, najtrwalszą jest relacja z naszymi poprzednimi wcieleniami. Dlatego warto się zastanowić – jaka jest moja relacja z ośmioletnim mną? Z dwudziestoletnim mną? Czterdziestoletnim mną? Nigdy nie wolno przestać zadawać tego pytania. Co się zmieniło w świecie i we mnie, co mnie zmienia, czy jestem szczęśliwy… To podstawa wszystkiego. – W którymś momencie należy wyjść z własnego ciała, stanąć obok niego i krytycznie na siebie spojrzeć, zastanowić się, czy stanowimy to, kim chcieliśmy być, czy socjalizacja ma na nas wyłącznie pozytywny wpływ. J. Urbański, początkowo naukowiec, później założyciel pierwszej poważnej hodowli owadów w Polsce, w reportażu Trójki pt. Fabryka Owadów wyznaje – (…) Ludzie często nie wiedzą, dlaczego nie lubią owadów i czują wobec nich odrazę. Nie znam pięcio-, czy sześciolatka, który nie lgnąłby do nich, nie był nimi zafascynowany i nie wziął ich do ręki. – I na filmie widzimy zabawę synów, którzy straszą Panią O’Brien gadem, złapanym w gołe dłonie. Jak tłumaczy Urbański, to niechęć nabyta kulturowo. Europa jest w tym przypadku ewenementem. Na innych kontynentach insekty stanowią integralną część posiłku, o dużej zawartości białka. Wiele z nich ma praktyczne zastosowanie. Niektóre, choćby, potrafią rozkładać produkty organiczne znacznie szybciej niż chemia stosowana na wysypiskach śmieci. – O czarny pijar dla owadów – kontynuuje Urbański – postarało się głównie chrześcijaństwo, które utożsamiło je z nieczystymi mocami. – Gdybyśmy oderwali się, co najmniej na tym polu, od dotychczasowego myślenia, ukształtowanego przez cywilizację, zrobilibyśmy ukłon w stronę pierwotnych, niekoniecznie gorszych, rozwiązań.

Refleksją nad samym sobą jest zbieranie rozsypanych kości na pustyni. Każdy cykl ma na niej swój początek. Pustynia nie jest jałowa, jakby mogło się zdawać. Głęboko w sobie skrywa tajemnicze życie. Do niego musimy się dostać i dostarczyć mu regularnych opadów deszczu. Jack dotarł do brzegu, gdzie wody było pod dostatkiem. Tam spotkał dusze zmarłych, w tym najbliższych. Rośliny pustynne wykazują specyficzne przystosowania do środowiska, w którym żyją. Wytrzymują długie okresy uśpienia. Wieloletnie gatunki mają na ogół rozbudowane systemy korzeniowe, sięgające głęboko w glebę lub w szczeliny skalne. Odżywczym dla nich deszczem, śpiewem La Loby wskrzeszającym kości, może stać się wszystko, co pobudza zmysły i rozpala wyobraźnię; joga, taniec, pisanie, malowanie, tworzenie sztuki. Filmowi bracia z Drzewa Życia stanowili zupełne przeciwieństwa. R. L. – młodszy brat Jack’a, przejawiał uzdolnienia muzyczne i plastyczne. Jack szybko go stracił. W tym samym momencie stracił też kontakt ze sztuką. R(eal) L(ife) umarł jako mały chłopiec. Wtedy również w Jack’u umarło prawdziwe życie, to które tak bardzo różni się od wirtualnego świata i samotności w sieci. Zdaniem Coco Chanel, może zdarzyć się, że ktoś urodzi się bez skrzydeł, ale nigdy nie może pozwolić na to, by mu nie wyrosły. La Loba pokazuje różnicę miedzy roślinami zwiędniętymi a zasuszonymi ze starości. J. Korczak, prekursor działań na rzecz praw dziecka-człowieka, pedagog i pisarz, nie bacząc na wiek, potrafił odnaleźć w sobie animę, dziką kobietę, która wskakiwała na stół i zarządzała Dzień Psot, gdy opiekunka wyjechała na jeden dzień z Domu Sierot. Przynajmniej raz do roku ustanawiał Dzień Brudasa i nakładał kary, na tego, kto spróbował się umyć. Dziecko powinno samo zrozumieć i emocjonalnie przeżyć daną sytuację, doświadczyć jej, wyciągnąć wnioski, ponosić konsekwencje i zapobiegać negatywnym skutkom. Korczak traktował dzieci poważnie, prowadził z nimi dyskusje. Znajdował posłuch wśród dorosłych, bo jak rzadko kto potrafił wejść w skórę dziecka, oderwać się od konwencji i powszechnie panujących poglądów. Miał ogromną lekarską wiedzę, ale i moc zmieniania świata, płynącą z głębi duszy. Rodzinę uważał za najlepsze środowisko dla dorastania dziecka, choć sam zrezygnował z własnego, biologicznego. Dzięki temu mógł przelać swoją miłość, pasję i zaangażowanie na działalność społeczną. W domu dziecka stworzył znacznie większą rodzinę niż ta tradycyjna. Starość – mawiała Chanel – nie chroni przed miłością, ale miłość chroni przed starością.

„Sztuka” wyrazu frustracji a archetypowa twórczość

Zatrważające jak zmieniło się pojęcie humanisty, jak jego świat oparty na koherentnym światopoglądzie, podzielił się na dwa odrębne, naukowca i artysty, na empiryczno-obiektywny i irracjonalno-subiektywny. Na porządku dziennym słyszy się: – Proszę ode mnie nie wymagać poprawnej analizy wykresu, ani obliczania strat z zaciągniętej przeze mnie Chwilówki! Jestem humanistą. – Coraz częściej to synonim ludzi nieprzystosowanych do rynku pracy, studentów kierunków humanistycznych. Statystyki ogólne potwierdzają, że i oni czytają tylko to, co muszą. Gdzie się podziali zatem filolodzy i myśliciele z prawdziwego zdarzenia? Wśród magistrów, których tytuł zaczyna przypominać, uzyskane z opóźnieniem, świadectwo dojrzałości, dostępne już dla każdego? Kiedyś – pisze Dudek – artysta był również myślicielem, i odwrotnie, myśliciele byli artystami (Leonardo da Vinci). Nie tylko poddawał się zmysłom czy impulsom twórczej intuicji i ulegał potrzebie ekspresji, ale także kontemplował swe dzieło, odkrywał w nim formę, pośrednio lub bezpośrednio porządkował swój świat wewnętrzny, filozofował o życiu. – Według Junga tak wygląda właśnie twórczość wizjonerska, czyli archetypowa. Chanel w odróżnieniu od mody sztuką nazwała to, co dziś nie spotyka się z aplauzem, to, co dziś jest brzydkie. Dopiero po czasie dostrzegamy w tym piękno. Być może dlatego, że po odcięciu wpływów i nurtów epoki, w której powstaje prawdziwa sztuka, odnajdujemy coś ponadczasowego, pierwiastek archetypowy, przemawiający z nieświadomości do świadomości ludów wszystkich cywilizacji. Dzisiejsze natomiast, subiektywne, krzyki, ukazujące wewnętrzny chaos, bez potrzeby intelektualnych rozważań, stanowią tzw. twórczość symptomatyczną. Nie współtworzą jednego światopoglądu z wizją naukową. Dalekie są od osiągnięcia stanu równowagi, to wyzwalanie kolejnej uzależniającej dawki adrenaliny, uśmierzającej frustracje i przykre zaszłości z okresu dorastania artysty. Marina Abramović, ikona jakże modnego body artu i performansu, po latach swej działalności przyznaje – (…) Z każdym Rytmem [kolejnym występem – przyp. E. B.] coraz bardziej zbliżałam się do samobójstwa. Niszczyłam się na wszystkie sposoby. – Odrzucała wszystko, co łatwe i piękne, zadawała sobie ból i cierpienie, czemu dała wyraz w nagraniu wideo, zatytułowanym Sztuka musi być piękna, artysta musi być piękny. Marina z furią czesała na nim swoje długie czarne włosy, powtarzając: – Art must be beautiful, artist must be beautiful. – Z każdym powtórzeniem robiła to coraz gwałtowniej, aż do krwi. Jej występy przypominają raczej eksperymenty socjopsychologiczne, niż sztukę. Sprawdzają, na ile publiczność jest pasywna na zadawanie innym bólu i cierpienia. Pod szyldem performansu Thomas Lips zjadła litrowy słój miodu i wypiła tyle samo wina. Kieliszek zgniotła w dłoni. Na własnym brzuchu żyletką wycięła pięcioramienną gwiazdę, po czym zaczęła biczować się po plecach. Oblana krwią położyła się na krzyżu, ułożonym z brył lodu. Żeby brzuch mocniej krwawił, nad krzyżem powiesiła wcześniej grzejnik. Pół godziny leżała przymarznięta do instalacji, aż nadeszli zbawiciele z widowni, którzy zdjęli ją z krzyża i uratowali przed samą sobą, w tym jej przyszły mąż. Później przyznała, że dopóki nie poznała swojej pierwszej miłości, w swoich pracach uzewnętrzniała frustrację, poczucie tego, że jest samotna i nieszczęśliwa. Okazywanie miłości kojarzyła z bólem i cierpieniem. Nie zaskakuje taka postawa, gdy do układanki doczepimy brakujący element. Dzieciństwo. Matka nigdy nie okazywała córce miłości, ani najdrobniejszej czułości, wręcz przeciwnie, wychowywała ją na zasadach skrajnie autorytarnych. Dziewczyna odnalazła się w sztuce performansu, bo uważała, że podobnie jak muzyka jest ona abstrakcyjna i swoją energią wpływa na człowieka bezpośrednio, bez barier. – Performance tym różni się od teatru, – mówi Abramović – że w teatrze jest tępy nóż i keczup, a w performansie – ostry nóż i prawdziwa krew. Dajesz z siebie wszystko, nie chowasz się za rolą ani za rekwizytem. Widownia czuje każdy fałsz i jeśli ci nie uwierzy, performance będzie tylko serią dziwnych działań, które wyglądają na szaleństwo. – Po latach okrutnych doświadczeń, zorientowana na buddyjskie kontemplacje, prawie siedemdziesięcioletnia artystka, uznając, że w końcu zapracowała na miano wariatki, wkłada obcasy, piękne sukienki, pozuje do zdjęć, prężąc sztuczny biust i co jakiś czas występuje w autobiograficznych sztukach teatralnych, bądź filmach dokumentalnych. Dzięki temu, jak twierdzi, nabiera do siebie dystansu i zaczyna porządkować swój wewnętrzny świat. Na to wygląda, że jednym z naszych podstawowym celów jest nabranie wyczucia w rozważnym ustalaniu własnych zasad, które będą strzegły równowagi życia zgodnego z naszym ja (por. schizofreniczna walka animusa z animą, w filmie D. Finchera pt. Fight Club).

Miłość, miłość bliższa, miłość najbliższa

Książkę Psychologia chłopca według Junga. Na początku była nieświadomość Dudek pisał językiem lekkim, jakby z myślą o dziecku, spragnionym ciekawej opowieści. Nie wychodzi poza świat rodziców, dziadków i wujków. Opatrzył ją opisem, który równie dobrze mógłby znaleźć się na okładce filmu Malicka. – Jest to opowieść o tym, jak rodzi się mały człowiek, jak rozwija się w dzieciństwie jego dusza i jak mieszka mu się w ogromnym i pełnym wspaniałości domu, który dorośli nazywają ŚWIATEM. Malick z kolei z myślą o widzu, spragnionym piękna wyrazu środków artystycznych, posłużył się zdjęciami E. Lubezki’ego. Narracja w filmie nie jest przejrzysta. Widz musi zmierzyć się z dwugodzinnym marzeniem sennym. Czy to wada? Czy zaleta? Trudno ocenić. Gdyby Jung wykładał swoją psychologię archetypów jeszcze dziś, z pewnością posłużyłby się filmem w formie pięknego pokazu slajdów, wymagającego komentarza. Dudek zaczyna historię słowami: – Dawno, dawno temu, dwoje młodych, ale dorosłych już ludzi, bardzo się pokochało. Ona była kobietą, a on mężczyzną. Poczuli się jak w raju, wszystko było dla nich piękne i wspaniałe. Widzieli raj dookoła, ale najwięcej w sobie, aż przelewał się on w ich sercach. Kochali siebie w myślach na odległość i pokochali siebie na blisko. Byli tak blisko siebie, że spotkały się ich ciała w jednej rajskiej miłości. Z tej najbliższej miłości rozpoczął życie nowy człowiek, niewidzialne jeszcze DZIECKO. Kobieta stała się jego mamusią, a mężczyzna tatusiem. – Miłość zapoczątkowała nowe życie. Podziwiam pary, – mówi Linklater – które po latach spędzonych ze sobą wciąż mają blask w oczach, gdy patrzą na siebie. Kiedy widzę takich ludzi, myślę sobie, że wiedzą coś, czego ja nie wiem. Że rozszyfrowali tajemniczy kod. – Asaf Avidan szuka odpowiedzi na tę samą zagadkę. Folkowo-rockowy muzyk z Izraela, w utworze Is This it?, żarliwie stawia pytania. Układa je w listę pragnień. Pełen obaw pyta adresata, czy pomoże mu śpiewać i na starość ocalić w nim chłopca. Taką moc, twórczą, posiada właśnie miłość. This is it! To o nią modlił się artysta. Miłość musi być adresowana do kogoś. Adresatem nie może być cel. Cel powinien stanowić jedynie uwieńczenie działania. Owocem związku dwojga ludzi może być dziecko, dom, wspólny wypoczynek na wakacjach. Najistotniejsze jest jednak to, jak i z czego on się rodzi i czy później jest pielęgnowany. Podobnie praca nie może stać się wyłącznie źródłem zasobów pieniężnych. Należy traktować ją jak źródło energii, którą daje obcowanie z innymi ludźmi, pomaganie im i podejmowanie wspólnych inicjatyw, wspólne kreowanie. Siłą napędową powinna być miłość do drugiego człowieka. Jeśli czujemy, że jesteśmy mu potrzebni, zaczynamy odczuwać sens tego, że w ogóle żyjemy. Kobieta jak aktorka M. Kożuchowska, radosna, zmysłowa, wrażliwa, uwodzicielska, pełna wdzięku i powabu, a zarazem mądra, zaradna i charyzmatyczna, jednym słowem pełna łaski (łac. gratia), nie potrzebuje kogoś, kto będzie porządkował jej świat i będzie dla niej oparciem. Potrzebuje tylko kogoś, kto ją pokocha, ze wszystkimi jej niedoskonałościami. By to się jednak stało, kobieta musi uwierzyć w swoją grację (gr. gratia) i piękno. Dominikanin o. A. Szustak, podczas konferencji pt. O warkoczach, stawia kobietę na piedestale. Nazywa ją ożywicielką, najwartościowszym elementem na świecie. Ma bowiem w sobie ogromny ładunek miłości i czułości. Nie będzie spełniona, ani szczęśliwa, jeśli nie znajdzie ujścia dla swojej energii. Nie musi to być mężczyzna. To może być praca, w której niesienie pomoc innym. Mądrość i dojrzałość uzdrowicielki tkwi nie w poświęceniu i oddaniu, lecz w empatii i zrozumieniu drugiego człowieka. Mężczyzna z kolei jest jak dziecko, potrzebuje tej kobiecej wrażliwości. Duma nie pozwala mu jednak na okazywanie tego, bo to okazanie słabości. Stąd też często mężczyźni nie są wylewni w uczuciach. Pielęgnują więc skrycie swój skarb, nośnik mocy, która uszczęśliwia i umacnia. Najpiękniejsze jest właśnie to, co rozwija się w sekrecie, wyłącznie między dwojgiem ludzi, z dala od innych. Przemyślnie człowiek został stworzony. – Właśnie w miłości – pisze badacz procesu twórczego, C. Dziekanowski, – ustaje chęć bycia kimś więcej i bycia kimś innym. – Chemia miłości sprawia, że nią obdarowani, czujemy się szczególnie wyróżnieni i dziwnie wolni. Zniewolenie przyjdzie, gdy nie kochamy szczerze i myślimy przede wszystkim o sobie. Zatruwamy życie swoje i czyjeś, przesadnie uzależniając siebie od kogoś lub czegoś. Trzeba uwierzyć w siebie, nie szukać oparcia i zbawienia w kim innym. Nie jest to łatwe, bo kiedyś i tak każdy z nas umrze. Skoro tak, to żadne działanie nie miałoby sensu. Walczenie ze słabościami również. Warto jednak wierzyć, że miłość przetrwa, że w niej kryje się nasza siła i cel wędrówki po ziemi. Trzeba umieć w niej trwać i nie oczekiwać od niej dowodów, one przyjdą same, niespodziewanie.

Oczekiwania wobec siebie – TAK, wobec innych – NIE

Dzieci. Dlaczego dzieci sprawiają nam niewymowną radość, nie robiąc zupełnie nic?! Dlaczego tak mocno kochamy je za nic? Lubimy patrzeć, gdy uśmiechają się i gdy sprawiamy im radość. Rozpieszczamy je z przyjemnością. Jednocześnie jesteśmy świadomi, że one poza swoim szczerym śmiechem i uśmiechem nie mogą nam nic ofiarować. To czyni z nas magików. To tylko dlatego, że wobec dzieci nie stawiamy żadnych oczekiwań. Jesteśmy wobec nich bezinteresowni. Siła i czar dawania odbijają się w czyichś oczach, w oczach dziecka, tylko wtedy, gdy nasza intencja pochodziła z najgłębszych pokładów szczerości, z głębi serca. Wówczas możemy dostrzec w innych swoją moc, tworzenia i niszczenia, potęgę manipulacji. To my decydujemy, czy chcemy uszczęśliwiać, czy degradować. Spróbujmy podarować coś komuś, wobec kogo, wydaje nam się, że działamy bezinteresownie. To rzadkie i niecodzienne w świecie dorosłych. Zawsze rościmy sobie prawo do najdrobniejszego dziękuje. Wobec trzylatka niekoniecznie, co uzasadnimy – Przecież on nie wie jeszcze, że tak trzeba, że tak należy! Jak można więc, tego od niego oczekiwać? To zakrawa o absurd! – Tym samym nieświadomie dajemy mu szansę zaskoczenia nas. Jego dziękuję będzie miodem polanym na nasze serce. Miła niespodzianka. Niespodzianka, bo nieoczekiwana.

BIBLIOGRAFIA:

C. G. Jung: Archetypy i nieświadomość zbiorowa, Warszawa 2011.

C. G. Jung: Typy Psychologiczne, Warszawa 1997.

S. Cabot: Świeże soki z warzyw i owoców mogą uratować Twoje życie, Warszawa 2007.

Z. W. Dudek: Psychologia chłopca według Junga: Na początku była nieświadomość, Warszawa 2010.

Z. W. Dudek: Psychologia integralna Junga, Warszawa 1995.

Z. W. Dudek: Sny, bogowie i człowiek współczesny, w: K. Maurin, Z. W. Dudek (red.): Spotkania z Jungiem,

seria Inspiracje Jungowskie, Warszawa 2007.

Z. W. Dudek: W poszukiwaniu psychologii integralnej, w: K. Maurin, Z. W. Dudek (red.): Spotkania z

Jungiem, seria Inspiracje Jungowskie, Warszawa 2007.

C. Dziekanowski, Próby miłości, w: K. Maurin, Z. W. Dudek (red.): Spotkania z Jungiem, seria Inspiracje

Jungowskie, Warszawa 2007.

C. P. Estés: Biegnąca z wilkami: Archetyp Dzikiej Kobiety w mitach i legendach, Poznań 2012.

J. Jacobi: Psychologia C. G. Junga, Warszawa 1996.

K. Pajor: Psychologia archetypów Junga, Warszawa 2004.

P. Piotrowski: Jung i astrologia, Białystok 2002.

A. Tatarska: Nie tylko przelotne zauroczenie, w: Wysokie Obcasy Extra, nr 3/18, lipiec 2013.

C. Żechowski: Z Jungiem w Afryce, w: K. Maurin, Z. W. Dudek (red.): Spotkania z Jungiem, seria Inspiracje

Jungowskie, Warszawa 2007.

Porozmawiajmy o mężczyznach, wywiad z Małgorzata Kożuchowską, w: Twój Styl, nr 2, luty 2013.

PROGRAMY AUDIOWIZUALNE

E. Karpacz-Oboładze, Fabryka Owadów, Program 3, reportaż z dnia 30.07.2013.

K. Stoparczyk, K. Pruchnicka, Zagadkowa niedziela, Program 3, audycja z dnia 20.07.2013.

National Geographic: Taboo, program TTV, odc. z dnia 23.07.2013.

D. Wellman, M. Prokop: Podróże z żartem, Peru, program TVP1, odc. z dnia .07.2013.

STRONY WWW

Joseph Campbell: pl.wikipedia.org/wiki/Joseph_Campbell

Syndrom wypalenia zawodowego, Burnout: de.wikipedia.org/wiki/Burnout-Syndrom

Gazeta.pl Kultura: Nie wiem co ja tam robię. Sean Penn rozgoryczony swoją rolą w Drzewie Życia?:

kultura.gazeta.pl/kultura/1,114438,10160503,_Nie_wiem_co_ja_tam_robie___Sean_Penn_rozgoryczony.html

M. Snowid: Pogański Rytuał, w: białczyński: bialczynski.wordpress.com/2011/05/23/mezamir-snowidpoganski-

rytual/ A. Solun: La Loba. O kościach, wilkach i Rzece pod Rzeką, w: Biegnąca z Wilkami:

biegnaczwilkami.wordpress.com/2013/03/08/odcinek-10-la-loba-o-kosciach-wilkach-i-rzece-pod-rzeka/

K. Sulej: Marina Abramović – sztuka cierpienia, wysokieobcasy.pl: http://www.wysokieobcasy.pl/wysokieobcasy/

1,53662,12173062,Marina_Abramovic___sztuka_cierpienia.html

A. Szustak: O warkoczach, konferencja: 188.165.20.161/langustanapalmie/S04E05.mp3

J. L. Wiśniewski: Miłość jest serią reakcji chemicznych: uamostrow.republika.pl/fenyloetyloamina.htm

VIDEOCLIPY

A. Avidan: Is This It?: http://www.youtube.com/watch?v=zPIZUKtbf4E#at=13

LUXTORPEDA: Wilki Dwa: http://www.youtube.com/watch?v=pHyu1yH1kgs

I. Raichel: Im Telech: http://www.youtube.com/watch?v=q-fx7-sYk38

FILMY

T. Malick: Drzewo Życia (2011)

N. Burger: Jestem Bogiem (2011)

D. Fincher: Podziemny Krąg (1999)

L Hallström: Czekolada (2000)

O Ewelinie Barszcz:
Autorka tekstu, jest studentką filologii germańskiej na UMK w Toruniu. Jej zainteresowania tworzą szeroki wachlarz – od natury przez kulturę aż po ekonomię. Swoich prac nigdzie nie publikuje, również do tego nie dąży, choć bardzo chętnie dzieli się swoimi spostrzeżeniami. Inspiracją do przedstawienia obserwacji odnośnie postaw ludzkich stała się niska nota filmu T. Malicka, pt. „The Tree of Life”. Zasługuje on na uwagę nie tylko ze względu na piękne zdjęcia E. Lubezkiego. Zdaniem autorki reżyser przemyca treści z „Bięgnącej z wilkami”, zwłaszcza te o La Lobie, lecz obrazuje je w mało czytelny sposób. Film tworzy jedynie nitkę przewodnią. Rolę „głównej organizatorki” materiału i tematu przejmuje intuicja – funkcja irracjonalna, jedna z czterech funkcji psychiki w teorii C. G. Junga. Użyta, bardzo arbitralnie szereguje zależności pomiędzy zjawiskami, sama i poza porządkiem racjonalnego wyjaśniania, łączy je w całości i w struktury podrzędne. Kiedy pada pytanie – ale dlaczego TAK? – jedyną odpowiedzią intuicji jest – BO TAK! I albo ktoś dzieli z nami doświadczenie, to znaczy “wie”, że TAK, albo nie podziela naszej wiedzy i zaczyna się dramat: coś co widzimy zupełnie oczywiście jako uporządkowaną, dynamiczną całość, ktoś inny chce zrozumieć “krok po kroku” i będzie się domagać “wytłumaczenia”. Gdyby chcieć poddać esej zabiegowi “porządkowania”, analizie i zracjonalizowania całości, pewnie można by z niego wykroić kilka artykułów na różne tematy.

4 responses to “Jung&The Tree of Life

  1. Bardzo ciekawy tekst, ale na jednorazowej lekturze się nie skończy. Mnogość wątków pobocznych skłania mnie do dalszej, ponownej lektury tym razem z notesem w dłoni. Także dziękuję za tę frapującą analizę. A także za linki źródłowe. Zdarzyło mi się jakiś czas temu napisać recenzję o “Biegnącej..”, może zaciekawi?
    Nie będę miała nic przeciwko, jeśli zechcesz coś z niej (lub całość) zapożyczyć, choć gdzie mi tam do tak wnikliwej pracy. jak twoja.. Jakby co podrzucam link:
    http://anhelli-anhelli.blogspot.com/2009/12/biegnaca-z-wilkami.html

    Pozdrawiam serdecznie :))

    • Przede wszystkim przepraszam za zwłokę w odpisywaniu – miałam zajęcia non stop od piątku do dzisiaj🙂 Ten text publikuję za zgodą autorki, pani Eweliny, ale chciałabym od czasu do czasu gościnnie udostępniać łamy osobom dla których przeczytanie Biegnącej z Wilkami było momentem przełomowym w życiu i otworzyło oczy na różne sprawy tak jak mnie. Może w przyszłym roku chciałabyś też opublikować tutaj coś na temat dr E i książki? Może być artykuł z linka, który podrzuciłaś, nie widzę przeszkód🙂 Również pozdrawiam bardzo serdecznie🙂

      • Wstępnie mogę przekazać tę moją recenzję, to na pewno… Jeśli zaś chodzi o inne teksty, zapewne uda mi się znaleźć czas na początku nowego roku na podzielenie się swoimi uwagami nt. wybranych przez siebie rozdziałów tej książki, zamierzam ponownie ją przeanalizować. W miarę jak zmienia się wiedza człowieka, zapewne i moje podejście do wiedzy pani Estes będzie się troszkę różniło. Jakby co, dam znać. Pozdrawiam serdecznie :))

      • Super! W takim razie przypomnę się w przyszłym roku🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s